Geen rinkelende wekker op onmenselijke tijden, maar een vertrektijd van 13.00 uur bij Huize Muifke. Een laatste check op weer.nl verzekerde ons van temperaturen tussen de 20-25 graden....tot aan de vrijdag waar regen werd voorspeld.
Ron, Wiel, Huubke en Ray arriveerden met hun tourmachines, waarna gestart werd richting Düsseldorf waar de autotrein ons 's nachts weer naar mooiere oorden zou brengen. We hebben ervoor gekozen om deze keer lekker vroeg bij de trein te zijn, zodat we helemaal vooraan staan en in Allessandrië dus niet door al die wagons hoeven te kruipen om bij je motor te geraken.
Degenen die al eens met deze trein zijn geweest, weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel. De Duitse Gründlichkeit was weer perfect en de trein arriveerde dan ook stipt op tijd. Vlug iets makkelijkers aantrekken en dan koers richting de restauratiewagon . Het viel ons meteen op dat deze een stuk moderner was dan vorig jaar en zelfs over een echte bar beschikte .

Om 6.00 uur werden we gewekt door de conducteur en de geur van verse koffie en broodjes hing al in de trein. Het ontbijt is net voldoende om je de eerste paar uurtjes op weg te helpen.
Tot onze vreugde scheen de zon in Allessandrië en met een glimlach konden we gaan wachten op het teken dat we onze motoren van de trein konden gaan halen.
Hier zul je geduldig moeten zijn, want de Italianen hebben echt alle tijd.
Het eerder aanwezig zijn de vorige dag, wierp nu zijn vruchten af.......we waren snel bij onze motoren en dus ook snel van de trein af

Rond 9.00 uur zetten we koers naar de Franse grens. Dit was toch nog gauw zo'n 3 uur rijden over een enigszins saaie weg. Maar toen we daar eenmaal vanaf waren, zaten we al vlug op ons eerste slingerweggetje te genieten van de prachtige natuur en bergen die dit land te bieden heeft.
Het was ook op dit weggetje dat er na een bocht een dier overstak voor de wielen van Ron's TDM.
We dachten toen nog dat het een Murmeltier was, maar toen ik thuis de beelden zag, leek het beest me toch iets te groot voor een Murmeltier.

Wie weet wat dit voor een vreemd wezen is, mag het zeggen

Het trein-ontbijtje was inmiddels wel uitgewerkt en er werd een mooi plekje gezocht om te picknicken bij een ijskoud bergbeekje.

Waarna we weer vlug op weg gingen voor het naderen van de eerste Cols.

De eerste Col voor deze dag was de Col de la Lombarde.

De tweede Col voor deze dag was de Col de la Couillole.

"Slechts" 2 Cols deze dag, maar nadat we van de saaie weg waren afgebogen hebben we LETTERLIJK alleen maar bochten gehad.
Ik kan me niet herinneren dat ik in mijn 20-jarige motorcarrière ooit zoveel bochten op één dag heb gehad
Toen we 's avonds aankwamen op onze eindbestemming in Soleilhas bij Hotel Restaurant "Lou Jas" was de vermoeidheid behoorlijk zichtbaar aan de koppies van Wiel en Ron, die er toch wel redelijk doorheen zaten.

Het hotel bevond zich in een dorpje dat in Nederland geen bestaansrecht zou hebben en waarschijnlijk meteen met een bulldozer tegen de vlakte zou worden geduwd. Echter het hotel zelf was best netjes (enigszins oubollig), maar we kregen er een net diner met een prima desert.

Hierna sloeg de vermoeidheid bij ons allemaal toe en besloten we de dag vroeg te beëindigen en ons nest op te zoeken en binnen no-time waren we in dromenland.

Na het ontbijt verlaten we de "ruïnes" van Soleilhas en zetten koers naar een hoogtepuntje van deze motorvakantie.......de Gorges du Verdon oftewel de Grand Canyon van Frankrijk.

Al vrij vlug zaten we weer op een hoogte boven de bewolking.

De route naar de "Grand Canyon" is werkelijk onvoorstelbaar mooi.
Gebergtes die zeer indrukwekkend zijn en ravijnen die akelig diep zijn.
Op het fotopunt aangekomen kijk je letterlijk in de diepte en zie je beneden nog een gif-groen riviertje stromen.

We zetten vervolgens koers naar Lac du Verdon......het meer dat we in de verte al konden zien liggen.

Ook deze weg was weer voorzien van prima asfalt en het zou werkelijk zonde zijn als je hier alleen maar aan je gas zou hangen, want dan mis je echt de mooiste vergezichten.

Aan het meer van Verdon vonden we een mooie koffiestop waar we konden genieten van een Cappuccino en uitzicht op het meer.

Hoe mooi het ook allemaal was, je kan simpelweg niet overal stoppen om te fotograferen of filmen, want we hadden nog 3 Cols voor de boeg. De Col d'Allos, Col de Vars en Col d'Izoard stonden nog op ons te wachten.
Helaas was de Col d'Allos afgesloten tot 17.00 uur en daarop wachten was geen optie.
Een snel binnendoor-weggetje kun je in dit gebied echter op je buik schrijven en een omweg van 1,5 uur is geen uitzondering. De old-skool-landkaart werd erbij gehaald en een nieuwe route was al vlug in de navigatie gezet.
Deze nieuwe route liep vrijwel parallel aan degene die we gepland hadden, dus we verloren niet echt veel tijd hiermee.

De magen begonnen zich weer te melden, dus zochten we wederom een leuk plekje op waar we onze honger konden stillen.

Om vervolgens onze weg te vervolgen langs een gebergte dat indruk maakte door zijn bordeaux-rode kleur.

Als afsluiting hadden we nog de Col d'Izoard die zich kenmerkt door zijn schaarse begroeiing en je je daardoor op een andere planeet waant.

Onze dag eindigde in het plaatsje Briancon bij Hotel Cristol, waar we bij de lokale pizzaboer nog hebben genoten van een lekker diner.

Dit beloofde de zwaarste dag te worden met maar liefst 8 Cols op de route.

Na de Col de Montgenevre vervolgen we onze route richting de Col du Mont Cenis.
Een prachtige route langs de bergkam om te eindigen bij een strakblauw bergmeer.

Het asfalt op de Col du Telegraphe was niet om naar huis te schrijven, dus die viel een beetje tegen.

Mijn favoriet deze dag zou de Col du Galibier zijn.
Als je deze bergtop hebt bereikt, is het net alsof je op het dak van de wereld staat met een geweldig uitzicht.

Nog vier Cols deze dag gehad, de Col du Lautaret, Col de Sarenne, Col du Glandon en Col de la Croix de Fer.
Alle vier pareltjes, maar het zou iets teveel van het goede worden om alle beeldmateriaal hier te plaatsen

Tevens de achterzijde van de beroemde Alpe D'Huez bereden en werd ons wel duidelijk waarom die hele Tour-karavaan niet aan deze zijde van de berg omlaag gaat.
Wat een smal weggetje, vol met kuilen en grind, we waren blij dat we boven waren.

Onze overnachting vind plaats in St. Jean de Maurienne in het Gasthuis "L' Orée du Bois".
Een Chambre Dhotes met een zeer vriendelijk koppel als eigenaar.
Kamers waren spiksplinternieuw en prima verzorgd.
Het avondeten werd gezamelijk genuttigd waarna we na deze toch wel zware dag ons nest opzochten.

We maken een kort uitstapje over de Italiaanse grens om hier de Col de Madeleine te beklimmen. Een hele nette col met goed asfalt.

We hadden echter niet het alleenrecht op alle wegen.

En op sommige wegen was een GS iets handiger geweest, dan zo'n Supersport.

Ook vandaag liet het zonnetje ons niet in de steek en werd er regelmatig even de schaduw opgezocht om mens en machine te laten afkoelen.

In September zijn de meeste dorpjes compleet uitgestorven, ze moeten het immers hebben van het ski-seizoen.
Het kan dus voor komen dat je geen enkel restaurant vind en je dus tegoed zult moeten doen met een bezoek bij de groentezaak voor een salade.
Wie mij een beetje kent, weet dat je me met een dergelijk vitamine-rijk bordje geen plezier doet.

Eindbestemming ligt vandaag in de buurt van het Meer van Généve.
De kustweg hieromheen was echter geheel privé-bezit en elk uitzicht op het meer werd dan ook belemmerd door muren en dichte hagen.

Bij Sylvie Lodge in Segny kregen we een 5-persoons-appartement.

Om de resterende vitaminen van de middagmaaltijd alsnog de das om te doen werd het avondeten genuttigd bij de lokale McDonalds.
Hier weten ze tenminste wat de schijf-van-vijf betekent (Big Tasty - Quarterpounder - Cheeseburger - Milkshake - McFlurry) .

Weer.nl had zich helaas aan zijn woord gehouden en het regende.
En wel dermate hard, dat we de route lieten voor wat het was en kozen voor grotere doorgaande wegen om zodoende niet al te laat bij ons hotel in Bar le Duc aan te komen.

Enkele kilometers voor ons hotel passeren we een grote rotonde en in mijn ooghoeken zie ik een politieauto met zwaailichten de berg afkomen. We gaan allemaal netjes aan de kant en geven hun het teken dat ze langs mogen vliegen zodat ze hun "boevenjacht" snel konden vervolgen. Na onze voorste man gepasseerd te zijn, zetten ze echter hun auto dwars op de weg en vlogen 3 portieren open. Wij bleken de "boeven" in kwestie te zijn.
We hadden alle vijf het stopbord bij die rotonde genegeerd !
Nadat alle papieren gecheckt waren en we de gebruikelijke uitbrander hadden mogen incasseren, bleef het bonnenboekje op zak en vijf minuten later stonden we voor Hotel Bertrand.

Het avondeten was best goed binnen te houden, alhoewel de soep die Wiel zich had besteld een ondefinieerbaar kleurtje had.....we twijfelden tussen vuil afwaswater of een restant uit een septic-tank.

En natuurlijk de gebruikelijke kaasplank achteraf.

Onze laatste dag en wederom regenachtig weer.
Het eerste gedeelte van de route nemen we snelle wegen.
Inmiddels begon het achterbandje van Ron toch wel erg kaal te worden en in Hoton werd dan ook een nieuw bandje gemonteerd bij de lokale Yamaha-dealer.
Hier stond ook de nieuwe Super Ténéré te glimmen in de showroom......30 kilo zwaarder dan een GS......maar wel 30 keer zo mooi.

Na een laatste stop in Huy werd er op de Kruisberg in Maastricht nog even handjes geschud en vervolgde een ieder zijn eigen weg huiswaarts.


En aangezien we hier een Limburgs forum zijn, zullen mijn laatste zinnen dan ook in het dialect zijn

Mannuh, ut woor mig weer een waar genoeguh

@Ron, de routes woore weer erg indrukwekkend en erg foutloos. Al die uurkes agter de PC hubbe zien vruchte op 6 daag tied eg waal aafgeworpuh

@Ray, ozze "gadget-man". I-pod, I-pad, I-phone, gekraak, gepetsch of geconverteerd, bie hum bis se aan ut goeje adres. Effe een dvd-ke kiekuh in den trein en hei tovert een beeldschermpke teveurschjien zo groot wie een zweegeldeuske.....you name it, he's got it !. Mer aug veur een flinke portie "sjeale zeiver" zits se bie dem goot

@Wiel, ozze oudste deelnemer, mer es ig dig zeen vaaruh op diene BMW en dan aug nog ein beheurlik stukske stuurwerk aan de dag legs, den kin ig doa allein mer eine ganse haup respect veur hubbe

@Huubke, de trouwe letste man, es wer dig nog meer bochtentechnieken goan leruh, den bun ig bang det wer binnekort op zeuk motte noa eine nuuje "hekkensluiter", want den veurs se allein nog mer veurin

En natuurlik het "thuisfront" neet te vergeatuh.
Want weer kinne waal eine haup willen, mer es de vrouwluu "nei" zegguh, dan varuh weer geine meter
@Dames